With tired eyes, tired minds, tired souls, we slept.

Αν ο κόσμος έπρεπε να τελειώσει απόψε θα ‘θελα να με βρει σε κάποια σύναξη στη Βιέννη, λίγο πριν τη Σετσεσιόν, με μακρύ φουστάνι – που θα ξέρω πώς να το κυκλοφορήσω κι όχι να το σέρνω άτσαλα – και μ’ ένα ποτήρι τζιν στο χέρι. Μετά θα ακολουθούσαν πολλά ακόμα ποτήρια και στριφτά τσιγάρα. Κι η ιδέα της απαγόρευσης του καπνίσματος θα έμοιαζε τόσο αστεία όσο κι αποτρόπαιη. Γιατί υπήρξαν κάποιες εποχές στην Ιστορία που ο καπνός ήταν αναγκαίος για να σκεφτεί ο άνθρωπος πιο θολωμένα μήπως και κάνει εκείνο το απρόσμενο βήμα που δε χωράει σε κοινωνικές συνθήκες, μήπως και σχηματίσει εκτός του αυτό που τον χαρακώνει εντός του. Κάποια στιγμή, αργοπορημένος χωρίς την ανάγκη να δικαιολογηθεί, θα έφτανε κι ο Κλιμτ, θα ενοχλούσε το βλέμμα του κι έτσι δε θα χρειαζόταν να μιλάει. Θα ήταν το σπίτι γεμάτο ιδέες και τίποτα χειροπιαστό εκτός απ’ τα ποτά. Κι αν αρχίζαμε να χορεύουμε χωρίς να μιλάμε με τη φυσικότητα που έχουμε όταν σιωπούμε μπροστά στο αγαπημένο, γύρω θα γκρεμίζονταν οι τοίχοι, οι οροφές και τα πατώματα. Θα διαλύονταν σαν στάχτη ή πατουσολακούβες (αυτό με τα κάστρα εντελώς κλισέ πια..) από άμμο, σιωπηλά και διακριτικά. Άλλωστε εμείς θα κερδίζαμε τις εντυπώσεις, αυτά θα λειτουργούσαν κάπως σαν παραπληρωματικό μοτίβο. Και θα συνεχίζαμε να χορεύουμε μέχρι να μη βρίσκουν κάπου να ισορροπήσουν τα πόδια μας. Όλοι χαμογελαστοί. Και θολωμένοι. Όταν διαλύεται ο κόσμος καλό είναι να έχεις ορθάνοιχτα μάτια αν θες να τον σώσεις. Σε αντίθετη περίπτωση, ενδείκνυται συμπεριφορά κλάιν μάιν κουλτουριάρη με απροσδιόριστο επάγγελμα, πικρόχολο λεξιλόγιο και ασυναίσθητη ανάγκη να παρακολουθεί τον εαυτό του και να αλλάζει ρόλους, όχι για τον άλλους αλλά για κείνον. Για να αντέχει τον εαυτό του.
Ποιόν εαυτό…Εγώ έχω μετρήσει ήδη έξι. Δεν τους έδωσα ονόματα γιατί κι εγώ που έχω ένα αναγκάστηκα γρήγορα να φορτωθώ άλλα τρία που έχουν εντυπωθεί στη συνείδηση των συνοδοιπόρων. Κι έτσι, ο καθένας μόνος όταν σκοτεινιάζει κι πιο μόνος όταν νιώθει ικανός να κατακτήσει όλο τον κόσμο, μόνος με τους πολλούς εαυτούς μετράει τις μέρες για την άνοιξη. Κι ας το κάνουν ένα σωρό άνθρωποι τριγύρω, σαν μοναδική διαδικασία μοιάζει. Απ’ αυτό που νομίζουν όλοι ότι καταφέρνουν όταν το πιθανότερο είναι να έχουν απλώς περάσει το σύνορο πιωμένοι. Και πάλι στον ύπνο πιαστήκαμε..Κρίμα η προετοιμασία και τα ερωτηματικά και και τα διλήμματα και όλα αυτά που δίνουν την ψευδαίσθηση της σκέψης. Όλα φυσικά έρχονται. Κι η άνοιξη και τα επόμενα κεφάλαια, και τα επόμενα τσιγάρα κι ο ύπνος. Αλλά να…είναι μερικοί σπαστικοί άνθρωποι με πολλή ζοχάδα κι αναλυτική σκέψη, με σκούρα ρούχα και υποχρεώσεις που πάντα τις αφήνουν μισοτελειωμένες γιατί βαριούνται όλα τα γύρω τους (και τα μέσα τους βεβαίως..) και καταλήγουν να κουράζονται στα εύκολα, να προσπαθούν στα δύσκολα και στο τέλος να κάνουν όμορφες τρύπες στο νερό που μια απ’ αυτές στο άμεσο μέλλον θα τους καταπιεί – όχι τίποτα άλλο, αλλά έχουν κατασκάψει όλο τον τόπο... Υπάρχει κι η περίπτωση να έκαναν κάτι χρήσιμο ή ουσιαστικό αλλά όταν περνούσαν απ’ το σύνορο που σηματοδοτεί τη διαφορά να ήταν και πάλι πιωμένοι. Αλλά δεν θα το εξετάσω γιατί δεν ξέρω αν είναι το χειρότερο ή το καλύτερο που μπορεί να τους συμβεί..
Και πήγαν για ύπνο πτώματα ενώ όλες τις μέρες σκέφτονται πως θα κάνουν κάτι που ποτέ δεν κάνουν.

(και τώρα που το σκέφτομαι το πιθανότερο είναι σε 50 σειρές να προσπαθούν να πουν κάτι που γράφτηκε σε μία…)
(ε..το 'ξερα πως δε θα ήταν δόκιμο να κλειστώ για 6 ώρες σε μια αίθουσα σινεμά, να τα αποτελέσματα…και δη σε πειραματικές ταινίες όπου τελειώνει ο κόσμος…)
(εαυτός 3 προς εαυτό 2: παίζουν κι άλλες παρενθέσεις για θα μιλήσεις ντεκλαρέ;)
(εαυτός 5: ο 2 πάντα σιωπά όταν ο 3 του απευθύνει το λόγο. Κι εγώ δεν έχω απάντηση.)

Καβουροαγκαλιές

Ολος ο κοσμος καθρεφτίζεται μες τα γαλαζοπράσινα νερά σου

Μια στικτη γραμμη ανάμεσα μας.
Το πιο γλυκο μου ονειρο κυοφορεις κι εγω σερνω τα βαρίδιά του...Γιατί?
Δεν πρεπει να ρωταμε γιατι..σημερα το έμαθα.
Στο απλό βρίσκεις την ομορφιά.
Όταν την βρεις μην προσπαθησεις να την περιγραψεις..δεν θα τα καταφερεις
Κατσε απέναντι..χαλάρωσε..κι απόλαυσε την.
Ζήσε γιατί κανένας δεν μπορεί να το κάνει για πάρτη σου.
Μην κλείνεις τα μάτια..χάνομαι. Κλείστα σε προσέχω.
Ο χρόνος διαγράφει παραβολή.
Το αντικειμενικό τους είναι υποκειμενικό.
Το υποκειμενικό σου το αποδεικνύω μαθηματικά ως αντικειμενικό..
δεν θα πρεπε.
Ένα καλάθι πλεγμένο ..χάρισα το μισό και ηρθε στα χέρια μου διπλό.
Θα πανε όλα καλά.


Εκχυλιστηρας συνεχους γραμμης DDS και σπαστήρας ζαχαροτευτλων
για ιδιωτική χρήση με δυναμικότητα βιομηχανίας.
θΑ ξεκινησω παραγωγη σπιτικών μαρμελάδων για πλήρη αξιοποίηση και συνετή διαχείριση
Stock για πιθανες μελλοντικές διακοπές παροχής ηλεκτρικού ρεύματος.

Ανοιξε τις δαγκάνες σου τα χάπια και τις γόβες μου γραπώνω κι έρχομαι.

Χαρμολύπη

Είδα στον ύπνο μου ότι ισορροπούσα στα σπασμένα μαρμάρινα σκαλοπάτια του Ζενίτ κι ήταν νύχτα βαθιά. Και δεν ήθελα να προχωρήσω πάνω, ούτε να κατέβω. Και τα κοιτούσα λες κι είχαν μάτια και μου ανταπέδιδαν πικραμένα βλέμματα που ’χα καιρό να πιάσω στον αέρα.
Κάποιος παλιά μ’ είχε ρωτήσει άμα ξέρω να διαβάζω τους αέρηδες. Νόμιζα ότι ήξερα κι είπα ναι. Αλλά ήταν των αλλονών τα μάτια, όσων θέλουν να φεύγουν ακόμα κι αν περνάνε όμορφα εκεί που βρίσκονται. Των αλλονών τα μάτια που με μπέρδευαν και τα ’έβλεπα τις νύχτες γι’ αστέρια σ’ ένα χωριό χωρίς φωταψίες κι αυτοκίνητα που είχα ξεμείνει για δουλειά έναν Αύγουστο. Με είχαν μπερδέψει γιατί είχα να δω χρόνια ουρανό χωρίς κόκκινες αποχρώσεις και αντανακλάσεις προβολέων, χωρίς τα απομεινάρια του πολιτισμού μας.
Αυτά λοιπόν τα πικραμένα βλέμματα ποτέ δεν ήξερα πώς να τα διαχειριστώ, τα συμπίεζα, τους έλεγα κοφτές, ξεψυχισμένες φράσεις σαν να παίζουμε σε ταινία και μαλακίες, να φύγουν από πάνω μου, να πάνε να θαλασσωθούν μήπως καθώς θα πνίγονται βρούνε τις λύσεις. Κάποτε κατάλαβα πως είχα ταλέντο ν’ ακούω τα μάτια και να κάνω πως δεν τους δίνω σημασία για να μπορέσουν πιο εύκολα ν’ απαγκιστρωθούν από μένα κι απ’ το πρόβλημα. Και πετύχαινε. Χωρίς τελικά να βρίσκει ο καθένας τη λύση του εξαιτίας μου ή εξαιτίας του. Ερχόταν μόνες τους οι λύσεις, έφτανε το πλήρωμα του χρόνου μάλλον. Και μετά τα πικραμένα βλέμματα με κοιτούσαν στα μάτια και κάτι έλεγαν αλλά μόνο τα φωνήεντα έπιανα. Τα σύμφωνα πρέπει να’ ναι πιο δύσκολα…Κι απ’ τα φωνήεντα κάποια άκρη έβγαζα, κάτι σαν που να λέει ότι άμα η χαρά είναι πολλή εγώ δεν μπορούσα να την αντέξω, ούτε να τη διαχειριστώ. Γι’ αυτό όποτε είχανε χαρά δε μπορούσα να βρω εύστοχα λόγια κι έμενα να ψάχνω ένα χαμόγελο πάνω μου.
Αλλά μια μέρα που η παλιά μου πόλη έμοιαζε να αιωρείται γιατί στην άκρη της παραλίας ο ουρανός και η θάλασσα δεν ξεχώριζαν, κι ούτε φαινόταν τίποτα ικανό να τη συγκρατήσει, είχα πει «έχω μια λύπη» και δε θυμάμαι σε ποιόν το είχα πει, ούτε τι εννοούσα τότε. Αλλά σα να κατάλαβα όσους «είχαν μια χαρά» γιατί τα μάτια μου είχαν πάρει τα βλέμματά τους. Και κάπως αρχίσαμε να μοιάζουμε. Και μετά πάψαμε να καταλαβαινόμαστε όπως παλιά. Βρήκαμε έναν τρόπο κάπως στεγνό, χωρίς αυτή την καθημερινή ποίηση που κάποιοι την έλεγαν βλακεία (δεν τους αδικώ, είναι η άλλη όψη του νομίσματος…), χωρίς να θυμάμαι τις μέρες που διέσχιζα, μόνο αυτές που περνούσαν από πάνω μου.
(Αυτό με τη μνήμη πρέπει να το σώσω κάπως. Γιατί ούτε και τώρα θυμάμαι τι ήθελα να πω. Μόνο τα σκαλοπάτια του Ζενίτ θυμάμαι.)

Να ζήσουν τα outsiders

Γιατί δεν είναι παρά εκεί που δεν τους περιμένεις...

Πέντε μπαλόνια, δύο χρυσόψαρα και μια κουτσουλιά

Σήμερα με πήρε τηλέφωνο μια φίλη και μου θύμισε τη γυάλα με τα χρυσόψαρα που της πήρα στα γενέθλια της πριν 8 χρόνια. Τα χρυσόψαρα ψόφησαν δύο μέρες μετά κι απόμεινε η γυάλα. Την έκανε λέει καραμελοδοχείο σήμερα.

Και μετά θυμήθηκα τη μπαλονοσύνθεση που είχα πάρει πέρυσι σε μια φίλη για αποχαιρετιστήριο δώρο. Εμένα δε μ' αρέσουν τα μπαλόνια, άλλοι με βάλανε. Κι όμως εγώ ξέμεινα να τα κουβαλάω μέσα στη βροχή για δυο ώρες, περπατώντας τη μισή πόλη, φτάνοντας μέχρι τη δουλειά, τρώγοντας τρελή καζούρα. Κι ήμουνα μια τρελή, βρεγμένη, με μπλεγμένα μαλλιά, με μοβ πανωφόρι, μια κουτσουλιά στο πέτο που δεν μπορούσα να την καθαρίσω αφού δεν είχα άλλα χέρια και πέντε μπαλόνια. Τα μπαλόνια έσκασαν μόνα τους. Δεν προλάβαμε να εισπνεύσουμε το ήλιο. Και τρόμαξαν κι οι θαμώνες στο μαγαζί απ' την 'έκρηξη'.

Και συνεχίζω τα καραγκιοζιλίκια αλλά αναρωτιέμαι...πιο τελικά το όφελος. Γενικά.

Προβληματική ανάρτηση

Τα πλακόστρωτα δεν είναι για χαλαρούς αστραγάλους
κι ένας παππούς μου έκλεψε τη χειρολαβή
Από πού θα κρατηθώ τώρα παππού;
Δοκίμασε να κρατηθείς από αλλού.

Το ένα πι από το άλλο πι γιατί να το χωρίσεις
ενώ το κα επιτρέπεται να διπλασιάζεται ανενόχλητο
με ένα και μόνο σφίξιμο;

Άτιμο πράγμα ο προστάτης κι επειδή εσύ δεν έχεις
το χέρι σου θα προσπαθώ να διώξω από παντού.
Κι από δω κι από κει και από παραπέρα
και όλοι θα με βοηθήσουν σ’ αυτό,
γιατί σ’ αυτό είμαστε όλοι μαζί:
Το χέρι σου να μη βρει πλαστικό να κρατηθεί

Ούτε άλλο υλικό,
για να καλύψουμε κάθε περίπτωση και
- παρακαλώ πάρα πολύ -
να κλείσουμε όλα τα παραθυράκια
στην κατάρα αυτή,
αλλά κι ετούτα δω - τι τα θέλετε
ανοιχτά;

Το κρύο κατσικώνεται στο σβέρκο
και το κατσικάκι κρύο
δεν κάνει ούτε για
εντριβή.

Αυτό το πλαστικό
(καθώς και κάθε υλικό)
μας
ανήκει.

Ήθελα να πω
Το enter μη πατάς πριν τελειώσεις τη φράση
σου
αλλά η θέση μου δεν το επέτρεπε.
Ο άνθρωπος είχε προστάτη,
δεν μπορούσα να τον παραβγώ,
αλλά έπρεπε από κάπου να κρατηθώ.
Και, μ’ όλο το σεβασμό,
κύριε Σαίξπηρ, σε παρακαλώ
Πού να βρώ μια λίβρα από κανένα υλικό
Όρθια να σταθώ

Η μη ύλη δεν είναι εδώ.
Κάποιοι την είδαν στο Ντεπό
και κάποιοι στο 28.

Δε θέλω άλλο «ό».

Η ομοιοκαταληξία κάνει ζημιά
στα λίγα που μ’ απόμειναν μαλλιά.
Μου είπε μια γιαγιά
που είχε το γόνατο της
εκεί που ήτανε παλιά
κάτι καμμένα φορτηγά
και τώρα πετάνε υλικά
και απόβλητα βιολογικά
από την ορθοπεδική κλινική
όπου έκανε αρθροπλαστική

(όχι, δεν έκανε το η της την)

καθώς κι από άλλες κλινικές, γενικά νοσοκομεία και στριπτιτζάδικα.

(ER είναι τα επείγοντα κι όχι η εντατικη
και το Γκρέυ’ς Ανάτομυ είναι επίσης
μια βλακεία και μισή.)

Κι εκεί που ήτανε η μέση μου παλιά
Είχε το νέο, το καλό,
το γόνατο της σφηνωμένο.

Τα χρόνια είναι μακαρόνια
Άμα φας πολλά
το ζάχαρο παραφυλά.

Παραφιλίες και τα λοιπά

Και κάποιος επιμένει πως τρέντυ στο μέλλον θα είναι οι μη καπνιστές

Όλα μπορώ να τ’ ανεχτώ
αλλά όχι αυτό

Μια ναυτία με συγκλονίζει
Αναρωτιέμαι
Γιατί είμαι σε τέτοιο περιβάλλον εχθρικό
Η ατμόσφαιρα γιατί είναι ηλεκτρισμένη
Ποιος έδωσε δίπλωμα στον οδηγό
Και γενικά
Πώς να σταθώ
Διότι ποιος θα μεριμνήσει για την α-κράτεια
ενός απροστάτευτου πλάσματος
απέναντι στα γηρατειά
και τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς;

ΜΜΜ…

Κι αν βήχω σαν πούστης
μη το πάρεις ελαφρά
Δυο χρόνια είναι αυτή η δουλειά
Κάτι μου λέει πως είμαι φυματικιά
γιατί είναι πιο
ποιητικό
από το να έχεις βρογχιτιδα
ή κοκίτη

Θα βήξω πάνω τους ρωμαλέα
και θα τους γεμίσω μικρόβια
Παθογόνα
και μη
αλλά, σίγουρα, με κακές προθέσεις

Κι όπως θα κάνω τη θεαματική μου έξοδο
θα πέσω στο σκαλοπάτι
και η πόρτα θα κλείσει το πόδι μου στις δαγκάνες της
και το κεφάλι μου θα χτυπήσει στο κράσπεδο

Γιατί το λεωφορείο δεν είναι γιώτα.χι.
Και η αλαζονεία μου θα τιμωρηθεί
Εις τους αιώνες των αιώνων
Αμήν.

ΑΝΕΠΙΣΤΡΕΠΤΙ RELOADED

Μετά την τεράστια, τι τεράστια...ανμπιλίβαμπολ επιτυχία του 1, η εταιρία παραγωγής αποφάσισε να γυριστεί και το νούμερο 2 (πιο νούμερο από το 1 και ενδεχομένως και από το 3...)! Ωστόσο, δεν έβγαινε με τίποτα σε κείνη την ανεκδιήγητη ομοιοκαταληξία, οπότε το ρίχνω, έτσι, σκέτο.




ΑΝΕΠΙΣΤΡΕΠΤΙ reloaded


Κάποιος που πλήρωσε πρόστιμο στην πυροσβεστική για το στρώμα στο οποίο έπεσε μετά την αποτυχημένη αυτοκτονία του
Κάποια που πηδούσε από ταράτσα σε ταράτσα μετά από επιτυχημένη διαδήλωση
Κάποια που έβγαζε βόλτα το σκύλο μετά από την ίδια επιτυχημένη διαδήλωση και εν μέσω αιματηρών οδοφραγμάτων
Κάποια που ρωτούσε στο ταχυδρομείο με τι κολλάνε τα γραμματόσημα καθότι ντίρλα
Κάποια που μεταμφιέστηκε σε θεούσα για να περάσει μάθημα θεοσεβούμενου καθηγητή
Κάποιος που από Γιαννάκης μετονομάστηκε σε Βιργίλιος
Κάποιο πριόνι που θεωρήθηκε φονικό όπλο αν και ήταν έργο της Biennale
Κάποια εναπομείνασα του Μάη του 68 που σύχναζε σε ροκόμπαρο για 20χρονα
Κάποια σημαία που εδώ και 7 συναπτά έτη είνα κολλημένη στο τέως απέναντι μπαλκόνι
Κάποιος που γράφτηκε στην Greenpeace γιατί δεν μπορεί να αρνηθεί σε κανένα τίποτα
Κάποιος που δεν του αρέσουν οι Απόκριες γιατί τα παιδάκια στο δρόμο αναρωτιούνται αν το φυσικό μαλλί του είναι περούκα
Κάποιος που αντί να συμμετάσχει στο πατιρντί, τσάκιζε τα ξηροκάρπια που είχε μαζί του για να φτιάξει μπακλαβά
Κάποιο ταβάνι που συνέχεια έσταζε πάνω σε πίνακες ανεκτίμητης αξίας και βάλε
Κάποια καλοστεκούμενη γραία που ζητούσε εκ μέρους του γκρουπ να τους γίνω ξεναγός-φραντζάιζ
Ένας πρόεδρος της δημοκρατίας που τελικά δεν κατούρησε
Κάποιος Σαρτρ* που σύμφωνα με βάσιμες πηγές λάτρευε την Αρβανιτάκη επί κομπανίας
Κάποια που έπεσε μέσα σε σκουπιδοτενεκέ απ' τη ντίρλα
Κάποια άλλη που αυτοπυρπολήθηκε από παρόμοια ντίρλα
Κάποιος που αποκαλούσε τον Filippo Lippi "serial fucker"
Κάποιος που εφήυρε τον μινιμαξιμαλισμό
κάποιος που....

Ναι, ο γνωστός Σαρτρ, το κάποιος είναι λάιτ μοτίφ λέμε...

Μόνο γι' αυτούς τους κάποιους αξίζει να συνεχίζεις. Μέσα σ' ένα τόπο σκοταδιασμένο το μόνο που μένει είναι όλοι οι περίεργοι άνθρωποι που πέρασαν απ' τα μέρη μας. Για κάθε ένα που μ' απογοητεύει θανάσιμα μετράω σαν εκατό τους παραπάνω. Κι όσο κρατήσουν.

Happy New Fear!!!

Δοκιμασία

Το παρακάτω εγχείρημα αποτελείται από καίρια, φαινομενικά ασύνδετα μεταξύ τους διλήμματα με απώτερο σκοπό την ανάδειξη της σχιζοφρενικής, πλην συνηθισμένης προσωπικότητας η οποία ενεδρεύει υποχθονίως και αυτοβούλως εντός κάθε ανθρώπου (ενίοτε και υπανθρώπου…). Τα διαφορετικά αποτελέσματα που προκύπτουν από την έρευνα αποδεικνύουν το μέτρο των προσωπικών κρίσεων οι οποίες οδηγούν σε αντικειμενικά συμπεράσματα ή αυτό των αντικειμενικών κρίσεων που οδηγούν σε υποκειμενικά συμπεράσματα. Έχω μπερδευτεί μ’ αυτή τη λεπτομέρεια.
Και ξεκινάμε:
Βουνό ή θάλασσα;
Κρέας ή ψάρι;
Χριστούγεννα ή Πάσχα;
Φωτιά ή αέρας;
Τρύπες ή Ξύλινα Σπαθιά;
Λάθος ή σωστό;
Ψύξη ή τήξη;
Μέρα ή νύχτα;
Μπέσα ή μπουγιαμπέσα;
Σνούπι ή κουνούπι;
Στραπατσάδα ή εντσιλάδα;
Σαμάρι ή γομάρι;
Κουραμπιές ή λεβιές;
Σκόνη ή θρύψαλα;
Σοκ ή δέος;
Γυαλί ή χαϊμαλί;
Αντικλείδι ή Ευκλείδη;
Σινεμά ή καπλαμά;
Βούγιας ή Κούγιας;
Βούδας ή Κούδας;
ΠΑΟΚ, Άρης ή Ηρακλής;(λόγω του γνωστού άσματος πάνε αναγκαστικά πακέτο)
Βίσση ή Βανδή;
Δολοφονία ή ατύχημα;
Παρεξήγηση ή εξήγηση;
Παραδόθηκε ή αποδόθηκε;
Χρήμα ή κρίμα;
Μάνα γκρέκα ή μάνα τούρκα;
Μάνα κουράγιο ή μάννα εξ ουρανού;
Αρνάκι του θεού ή αρνάκι φρικασέ;
Νύχτα ξελογιάστρα ή νύχτα στάσου;
Και εντέλει…
Γεννημένοι μεθυσμένοι ή γεννημένοι νικημένοι;;;;;;;;;;;;

My Brain